Dagboek van een Kraamverzorgende

Kraamverzorgende M. werkt al jarenlang met veel plezier voor ons. In haar werk maakt ze een hoop leuke, mooie en grappige situaties mee. Ze schrijft daar regelmatig over in haar dagboek, dat ze graag met ons deelt:

13 mei - Blunders

Met een rood hoofd stamel ik excuses maar ik realiseer me dat ik een blunder heb begaan. De kraamvrouw had me vanmorgen enthousiast verteld dat haar zwangere zus vanochtend op de koffie kwam. Toen de deurbel dan ook ging en ik haar zag, maakte ik een opmerking over haar mooie buik. Het bleek de buurvrouw te zijn die even wat wilde afgeven en nee ze was niet zwanger en nee ook niet net geweest! Oh, erg heb ik weer! Ik kon wel door de grond gaan! Mijn gedachten dwalen af tijdens een beschuitje smeren voor de inmiddels gearriveerde zus met overigens prachtige buik.

Misschien lach ik er ooit om. Blunders, ik maak ze vaker. Net als die ene keer dat ik naar een bevalling moest, in de tijd dat er nog geen Tomtom was. Je kreeg een routebeschrijving en het was niet ongebruikelijk om soms te bellen met de aanstaande ouders voor de exacte route. Je raadt het al, ik heb iemand uit zijn slaap gebeld midden in de nacht die verbaasd en slaperig zei dat ze helemaal niet aan het bevallen was! Of een andere keer dat ik de auto parkeer in de straat waar ik moet zijn en aanbel bij het huis met de leuk versierde tuin met blauwe vlaggetjes. Een vrouw doet open met haar baby op de arm en ik dacht nog, die ziet er al goed uit! Bleek haar kraamverzorgende al 3 weken geleden vertrokken te zijn en moest ik op een heel ander nummer zijn, en nog bij een meisje ook! Als ik de thee en beschuitjes boven breng hoor ik dat ze het er over hebben, gelukkig kunnen zij er wel om lachen!

25 april - Toeval of niet?

Dag 3 vandaag als ik binnenstap. Het kleine ding heeft vannacht nauwelijks geslapen en de ouders dus ook niet. Ik zie de wanhoop bij ze en inmiddels ook de wallen onder hun ogen. ‘De borstvoeding wilde helemaal niet’, zegt moeder en ze begint te huilen. ‘Ik snap het niet, ze hapt wel maar houdt de tepel niet vast’, zo vertelt ze. Ik probeer haar wat rustig te krijgen en beloof haar mee te kijken en te helpen bij de volgende voeding. Als het niet lukt of ik zie iets waar ik niet uit kom, kunnen we ook de lactatiekundige bellen voor ruggenspraak en overleggen met de verloskundige. Eerst maar eens douchen, dat helpt je altijd een ander gevoel te krijgen.
Ondertussen heb ik het bed verschoond en de spulletjes klaar gezet voor het badje. Ik kies er voor om het op de ouderslaapkamer te doen, zodat ze vanuit haar bed kan kijken. Ik zie op de display van de unster wel wat gewichtsverlies, maar dat is ook normaal, zo maar even uitrekenen hoeveel er af is. De baby ruikt heerlijk naar mijn favoriete badproduct als ik haar help aan te leggen bij moeder. ‘Nou wat gek’, zegt deze, ‘waarom lukt het jou nu wel?’ Toeval? Ik zeg haar dat ze allereerst goed rechtop moet gaan zitten en geef haar nog wat tips. Zo had ze het vannacht ook wel gedaan, maar het wilde echt niet! De verloskundige komt die ochtend langs en samen overleggen we over de voeding. Er komt al melk, de poep verandert al van kleur en ze plast ook regelmatig. Morgen weer wegen en kijken of ze dan stabiel blijft en niet meer afvalt.
De volgende dagen verlopen goed en de kleine groeit als kool! Op een evaluatiemoment geeft moeder aan dat ze van tevoren twijfels had gehad om borstvoeding te geven en dat ze het best lastig vond, vooral omdat het haar onzeker maakte. Maar ze wilde het wel proberen en was blij met mijn ondersteuning en geloof in haar. Als ze een andere keus had gemaakt, was ik er ook voor haar geweest!

17 maart - De schone slaper

De achterdeur is open, ik hoor niks in huis. Zeker bij de ochtendvoeding alvast opengedaan voor mij. Ik zet de cv aan en trek de gordijnen open, licht in de duisternis, de dag is begonnen. Met een dienblad met ontbijt loop ik naar boven en klop op de deur.  Een ietwat bedompte geur komt me tegemoet. De nacht was zwaar geweest, vertellen de ouders mij nadat ik de gordijnen een stukje open trek zodat we elkaar kunnen zien. In de wieg zie ik een diep slapende baby liggen, je gelooft het bijna niet dat ze het haar ouders zo moeilijk heeft gemaakt vannacht!

Ik drink een kopje koffie mee en neem even de dag door, wat staat er op de planning voor vanochtend? Er komt rond 11 uur visite en ze wil graag zelf de baby in bad doen, verder staat er wat hun betreft niet veel op de planning. In mijn hoofd natuurlijk al wel. Eerst maar eens de controles van de kraamvrouw zodat ze kan douchen. Hij blijft nog even liggen.  Dan kom ik straks wel terug om het bed te verschonen zeg ik. Ik begin met de vaatwasser leeg te ruimen, een doekje over de meubels en  dan de stofzuiger erdoor. De muisjes blijven liggen op het kleed hoe vaak ik er ook overheen ga. Zuigt ‘ie wel? Een nieuwe zak erin helpt ook weinig. Ik had al lang een betere aangeschaft. Hoe vaak kom ik dit tegen. Of een slang die kapot is, van duct tape aan elkaar hangt, het snoer dat vanzelf de machine weer in rolt, zucht…

Ik wil nu toch echt dat bed gedaan hebben, dan kan de wasmachine aan en red ik het om een tweede klaar te hebben voor de dag er hier op zit. Hoe breng ik subtiel dat ik hem er uit wil hebben? Ik zet een lege wasmand op de grond en pak beddengoed uit de kast, ik hoef niks te zeggen, hij gaat al!
De visite zit aan de beschuitjes en aan hun tweede kopje koffie. Ik zit aan de tafel het dossier bij te werken. Zo nog even de badkamer en de wc doen en dan zit de ochtend er al weer op, alles volgens planning 😉

1 maart - Een goed begin

Wat een pech, de tweede wachtdag heeft ook niks opgeleverd. Na overleg met de planning  schuif ik door naar morgen, maar ben alleen vergeten te zeggen dat ik dan niet meer voor 8 dagen inzetbaar ben. Lastig soms hoor, maar ik heb nou eenmaal afspraken gepland in mijn vrije dagen. Sommige kan ik wel verzetten, maar in dit geval kan dat niet. Ik probeer ook altijd afspraken met de tandarts of andere instanties te maken aan het einde van de middag.

Dagboek van een Kraamverzorgende

De derde wachtdag, ik ben al uit bed als de werktelefoon gaat, ik kan aan het werk! ‘Hoe schrijf ik dat, met een i of een y?’ Ik krijg drie namen van kindjes door, één uit 2010, één uit 2013 en de derde is gisteren geboren. De oudste twee zijn van mevrouw uit een eerdere relatie en de baby is de eerste van meneer. Of ik er om 10.00 uur kan zijn. Dat gaat lukken, alles ligt en staat klaar. Tom-Tom instellen, broodjes smeren en me aankleden. Bijna een uur later sta ik voor de deur geparkeerd en haal mijn Tom-Tom van het raam, een ranzige vochtige kring verraadt de plek van de navigatie, bah.

Ik hoor een hoop gestommel en de baby huilen, als ik op de bel druk. Deed hij het wel?  Ik vraag me ondertussen af hoe je hier kan leven met drie kinderen, zo klein is het huis. Als er op de tweede keer bellen nog niet gereageerd wordt, besluit ik met de brievenbus te klepperen. Ik denk aan verloskundigen en gehoorscreeners, hoe vaak zullen zij dat op een dag hebben dat ze voor de deur staan te wachten? Best wel irritant denk ik. Dan gaat met een zwieper de deur open: ‘de bel doet het niet hoor, iedereen komt hier trouwens ook achterom’, zegt een vriendelijk, tikje vermoeid uitziende man, die zich aan me voorstelt.

Als ik met zijn vriendin heb kennis gemaakt en ik hun baby heb bewonderd, vraagt de man of ik koffie wil. ‘Zeg maar je hoor, en ja graag, ik wil wel een kopje.’ Ik krijg een mok met verse koffie in mijn handen, heerlijk! De man grapt, dat dit dan ook meteen de laatste is die hij voor me in doet, want vanaf nu mag jij het overnemen! Ik lach met hem mee, en weet: dit wordt een leuke week!